Onderweg naar ons Tiny House

Marina & Gideon

Getikt door Marina van der Wal

geplaatst op 6 juni 2019

Terug naar de basis; dat is het uitgangspunt van ons avontuur naar een Tiny House. 
Terug naar de basis is voor ons leren dat genoeg ook echt genoeg is. En dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan.
De kers op de taart is ons logeerhuisje: gesprekken met cliënten kunnen dan verspreid over een aantal dagen plaatsvinden. Genieten van de prachtige omgeving van Den Helder én goede gesprekken! Win-win.

We zijn gestart met het leegruimen van de vliering. Sinds we daar bijna 10 vuilniszakken met oud papier gevonden hebben die we daar ‘even hadden gestald om later op te ruimen’, zie ik er niet meer zo tegenop. De kans is groot dat we heel veel spullen zullen vinden waarvan we zeggen ‘waarom hebben we dat zo lang bewaard???’

Ik zit op de rand van mijn bed en heb de eerste doos van de vliering naast me neer gezet om uit te zoeken. Liefdesbriefjes van zijn eerste vriendinnetje, met een glimlach leg ik de enveloppen op de stapel ‘bewaren’ voor de kinderen. De portemonnee met de dino, een eerste (en laatste) brilletje, tekeningen, lesboekjes van de basisschool…

Het gaat vandaag allemaal door mijn handen: de gereedschapskist-voor-kleine-jongetjes, meccano, lego, playmobile… Ik zie de vierjarige weer uitzinnig van blijdschap springen als hij ontdekt dat Sinterklaas écht die rots van Playmobile voor hem uit Spanje mee heeft genomen. Weemoedig denk ik terug aan zijn opmerking indertijd: ‘het was natuurlijk niet Sinterklaas, he mam. Het was van P. Want die snapt dat ik dat leuk vindt…’ Met verbazing zie ik hoe ze door de jaren heen hun lego Bionicals met zorg hebben opgeruimd. Het is nog steeds compleet. Waar is ooit die omslag geweest; van pietluttige speelgoed fanaat naar ongeïnteresseerde puber? En wat betekent dat dan voor een kind; doen alsof het je allemaal niet meer interesseert maar je speelgoed wél netjes opbergen omdat je een stoere kamer wilt hebben waar een beeldscherm het centrale middelpunt moet zijn?

Van boven klinkt de roep ‘wanneer ik de volgende doos kom aanpakken’. Die vliering… we hebben ook hier een complete ‘Memory Lane’ aangelegd.

De volgende doos herbergt mijn eigen speelgoed van nóg langer geleden. Voorzichtig pak ik Bella, mijn eerste pop, uit de doos. Inmiddels liggen haar armen los, het jurkje is vlekkerig en heur haren zijn een soort van klitterig hoopje plastic geworden. Bella… Zoals Dennis Storm in zijn boek ‘Weg ermee’ (aanrader!) zegt: ‘Een jas vindt het niet zonde als je hem wegdoet en een knuffelbeer, hoe lief hij ook mag kijken, heeft geen gevoel.’ Van Bella neem ik dus afscheid. Toch blijft het gruwelijke gezicht van deze pop in een vuilniszak me de hele dag bij; echt blij word ik er niet van, zeg maar.

Mijn zusje reageert op de foto: ‘Bella… die heb ik altijd al eng gevonden’. En opeens moet ik lachen. Ja! Dat kan ik me nog goed herinneren. Deze pop werkte uitstekend als buffer bovenaan de zoldertrap bij haar zusterlijke strooptochten door mijn kledingkast.

Ter plekke besluit ik om me daar de komende weken helemaal in te werpen: alle herinneringen die boven komen één voor één de ruimte te geven en er enorm van te genieten.

En soms pink ik even een traantje weg.

Misschien vind je deze blogs ook leuk om te lezen…

Week 1: In de versnelling

Week 1: In de versnelling

Dat boxers nieuwsgierig zijn weten we uit ervaring. Oele is geen uitzondering. Ze houdt vanaf de berg aarde alles nauwlettend in de gaten!
Twee jaar hebben we toegeleefd naar dit moment: de start van de bouw. En als het dan zo is gaat het meteen in de versnelling.

Lees meer
We zijn begonnen!

We zijn begonnen!

Het heeft even geduurd, maar het is zover! De bouw is gestart met het graven van een kuil, die daarna weer vol is gestort met zand. Een stevige basis voor een goed fundament.

Lees meer

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *