#07 Nieuwe onrust hoe dan!?

Alle dozen zijn uitgepakt en alles is ingedeeld en er zijn nog meer spullen in de vuilcontainer beland dan verwacht. Wennen aan een nieuw leven in een flat is ook niet echt makkelijk blijkt wel voor iemand die altijd vrijstaand heeft gewoond. En om het nog even af te toppen knaagt er iets achter in mijn hoofd, een onrust waar ik mijn vinger nog niet op kan leggen.

Leeg en ongezellig is de flat niet te noemen. De flat is van origine bedoeld voor geriatrische of hulpbehoevende mensen, dat kan je goed terug zien aan de deuren en de ontbrekende drempels. Alleen kan er hier en daar wel een likje verf tegen de muur of deurstijl, maar dat gaan wij niet doen dat is zonde van het geld. Om toch lekker te kunnen slapen hebben we wel nieuwe gordijnen gekocht voor de slaapkamer, maar daar houden we het bij. Nu alles zo staat bevalt het me erg goed wat ik zie en ben ik blij met alle keuzes die we hebben gemaakt.

Maar na een paar weken wennen begint de rust te komen en begint er in mijn hoofd wat te rommelen. Ik ben een persoon die graag bezig is in de tuin of in het huis gewoon lekker bezig zijn. Dat kan ik nu niet ik zit in een doos met een buurman aan de ene kant die een vreselijke rap muziek smaak heeft en een buurvrouw aan de andere kant die een moderne koekoek klok heeft. Kortom genoeg geluiden om mij heen, alleen kan ik er ook door de huidige omstandigheden niet van weg lopen, dat is soms benauwend. Ik kan ook niet een verfkwast ter hand nemen en me eens flink uitleven op die door een kat gemolesteerde muur. Kortom ik zit een beetje in een #Blijfthuisdip

Om mezelf toch naast het werken thuis een beetje te vermaken ben ik mezelf gaan verdiepen in een plasticvrije badkamer. Want ik ben er toch achter gekomen als je je afval niet meer hoeft te scheiden je een mega berg plastic produceert. Dat gaan we anders doen! (hoop ik)

Volgende keer, uit die corona dip komen en mezelf inhouden de hele flat niet te verbouwen.

#06 Dozen enorme stapels dozen..

Daar zitten we dan volledig verhuisd naar Den Helder. We hebben onze spullen overgebracht op een van de tot dan toe heetste dagen van 2020 en ik maak voor het eerst in mijn leven mee hoe het is om in een flat te wonen. Er zijn nog een paar dozen in een hoek van de kamer blijven staan die met tegenzin moeten worden aangepakt.

Een mentale oppepper heb ik echt wel nodig want dit zijn dozen die zeer zorgvuldig met bubbel plastic en vloeipapier zijn ingepakt en beschreven zijn met grote letters BREEKBAAR. Wat zit daar daar dan in hoor ik je denken. Het zijn mijn persoonlijke schatten verzameld over de jaren. Herinneringen aan mensen die niet meer onder ons zijn, souvenirs van verre reizen en een van mijn dierbare en mijn grootste persoonlijke schat de verpakkingen van mijn Louis Vuitton collectie.

Als ik een item uit de dozen pak stel ik mezelf een paar vragen, past het qua looks in het nieuwe huis? Is de emotionele waarde groot genoeg om te houden? en als laatste wordt ik er blij van? Lekker MarieKondo-achtig ik weet het maar sommige spullen heb ik al meer dan 15 jaar en dat is niet zonder reden. Toch blijkt dat meer dan de helft van de spullen weg mogen van mezelf. Om er niet te lang bij stil te staan wordt alles direct naar de container gebracht zodat ik me niet kan bedenken.

De spullen die blijven zijn mijn absolute oogappels, de kerstman van mijn overleden oma en de vaas van mijn gelukkig nog levende oma kunnen en mogen niet weg. De LV verpakkingen blijven gewoon punt uit daar is geen twijfel over mogelijk. De deurklink in de vorm van de hand van Boeddha mag ook blijven deze krijgt een mooie plek in het nieuwe huis om zo ons geluk met andere te delen.

Dat was het de dozen zijn leeg de kamers zijn ingericht en de opslag gevuld. Daar zit ik dan samen met Roy op de bank met de vraag wat is de volgende stap?

Volgende keer, wat is eigenlijk de volgende stap? en hoe krijg ik de nieuwe onrust in mijn hoofd weg.

#05 Verhuisdag

Ja mensen het is Roy gelukt, binnen minder dan een jaar heeft hij mij overtuigd en gaat zijn droom uitkomen. Inmiddels is het onze gezamenlijke droom geworden en mag ik gaan leren hoe het is klein te wonen. Gelukkig hebben we een tussenfase voordat we ons Tiny House gaan betrekken, kan ik nog even wennen. Maar ik mag aan twee dingen gaan wennen klein wonen en in een flat...


Op een van de eerste heetste dagen van 2020 krijgen wij de sleutel van ons tijdelijke onderkomen. En ongeduldig dat we zijn laden we de auto vol en crossen we met een paar liter schoonmaakmiddel en stofzuiger naar de flat. Het zweet gutst van onze koppen als we eindelijk besluiten dat het genoeg is geweest voor de eerste dag. Er waren toch nog wel 4 auto en aanhanger ladingen nodig om onze volledige inboedel in Den Helder te krijgen. Het valt ons stiekem toch allemaal wel een beetje tegen als we merendeel van onze spullen in de kleine woonkamer zien staan. Voor ons gevoel hadden we veel minder spullen!? 


De volgende dag komt de versterking in de vorm van mama. Er wordt overal nog even flink een lapje overheen gehaald en goed gekeken wat we kunnen doen om de boel een beetje op te knappen voor zolang het duurt. Als er geboord moet worden besluiten mama en ik om even lekker te gaan winkelen voor wat materiaal dat stuk is in de flat. Thuis gekomen met de buit blijkt dat Roy nog meer heeft uitgepakt van onze spulletjes en het ziet er gelijk een stuk huiselijker uit.

Alleen zijn een paar dozen blijven staan waar niemand zich aan wil wagen dat mag ik zelf doen. Het zijn de dozen met mijn meest gekoesterde spullen waarvan ik nog steeds niet weet wat ik ermee ga doen.

Volgende keer, dierbare spullen uitzoeken das moeilijk.

En toen was er zo maar een jaar voorbij… #2

De eerste weken in Den Helder waren, hoe zeg ik dit kort… Die waren hartverwarmend! 

Een mooi voorbeeld is het verhaal over onze luxaflex. 

De buurvrouw die zo gehoopt had dat zij, na vertrek van de vorige bewoner, in ons huis zou kunnen wonen. Met hartklachten en inmiddels op leeftijd werd de klim naar drie hoog haar teveel. Van de vorige bewoner had ze alvast de op maat gemaakte luxaflex gekregen. Vanwege de vraagtekens of er nog permanent in deze huizen gewoond zou kunnen gaan wonen werd ze afgewezen. Bij het zien van ons gepruts met tijdelijke raambekleding (waarom zou je voor een paar maandjes nieuwe luxaflex aanschaffen?) stond ze samen met Rocky, haar hond, op een mooie zondagmiddag in de achtertuin. ‘Zo kan dat niet hier!’ En nogal streng werd Gideon meegetroond naar haar kelderbox en werd de luxaflex in zijn handen geduwd. Inmiddels is Rocky de eerste grote liefde van onze pup Oele…

Met het noemen van Oele komen we bij een verdrietige gebeurtenis, in de eerste dagen van ons Helderse avontuur. Twaalf dagen na onze verhuizing hebben we afscheid genomen van Momo, onze oudste boxer van 13 jaar. Ooit hebben we haar gekregen na heel veel verdriet en tegenslag. Het was dus niet alleen afscheid nemen van haar maar ook al het oude zeer kwam nog even langs. Ook hier hebben we de buren leren kennen als lief en zorgzaam. We kenden amper iemand, op ons rijtje maar één voor één kwamen de buren langs ons tuinhek om te vertellen hoe verdrietig ze dit afscheid voor ons vonden. Deze warmte heeft een enorme indruk gemaakt en is voor ons bepalend geweest voor onze eerste indruk van de Den Helder en haar bewoners. 

We hebben nog zo’n voorbeeld: een auto die midden op een kruispunt besluit om er mee te stoppen. Allereerst een agent die meteen helpt om onze bus in de middenberm te rijden. Daarna verschillende automobilisten die komen vragen of ze kunnen helpen. Er waren zelfs mensen die ons eten kwamen aanbieden; panne met je auto rond etenstijd, dan moet je wel trek hebben… Nog een voordeel van deze situatie: we maken meteen kennis met een aardige garagehouder.

In de eerste veertien dagen is er nog meer duidelijk geworden; een verplaatsbaar Tiny House gaat net zo veel kosten als een permanent gebouwd Tiny House. Tel daarbij op dat het bouwen ‘op de grond van een ander’ (huurgrond) automatisch betekent dat het bouwwerk direct vervalt aan de grondeigenaar, dan snap je natuurlijk dat we volmondig ‘ja’ hebben gezegd op het aanbod om de 32m2 van ons huis te kopen. 

Deze ommezwaai betekent dat we contact opnemen met een architect om ons huis officieel te laten ontwerpen. We moeten er om lachen: je begint met een klein plan en binnen een paar maanden sta je aan de basis van ‘een huis onder architectuur gebouwd’. 

In het volgende blog: 

Klein wonen, lage kosten, weinig of geen bezit, tijd en ruimte voor dat wat we in de laatste jaren van ons werkzame leven willen doen: zorg verlenen op een persoonlijke en betrokken manier. In deze tijd hebben we de banken als enorm coöperatief ervaren bij het zoeken naar mogelijkheden bij zo’n nieuw woonconcept.

#04 Ik geef het op jij wint!

Roy mag dan een plan hebben, ik moet er nog aan wennen. Omdat ik zie dat hij echt heel erg enthousiast is, beloof ik hem om het idee een kans te geven. Maar eerst heb ik tijd nodig om te wennen. Een half jaar. De afspraak is dat ik niet gepusht ga worden.

Eenmaal thuis begon de kriebel bij Roy. Iedere dag echt iedere dag zag ik dingen verdwijnen uit ons huis, iedere dag de vraag en dit en dit en dit dan? In het begin was het wel oké, dat lelijke beeldje dat al in het vorige huis eigenlijk niet paste ging weg en 20 zakken ongedragen of oude kleding gingen weg. Tot op een gegeven moment ik aangaf even niet even een paar dagen geen dozen leeg maken of kasten opruimen even stop. Het werd me gewoon even teveel. Toen ik Roy betrapte op stiekem in de gang iets weg moffelen knapte er iets. Als je nu niet stopt dan trek ik de hele stekker eruit en gaan we nergens heen! Het ging allemaal zo snel ik zag onze zorgvuldig uitgekozen spullen compleet afgekraakt worden en onze opgebouwde façade van een VT wonen huis verdampen tot een lege huls. Mijn ouders kwamen ook nog tot overmaat van ramp langs en het eerste wat mijn moeder zei was jezus wat ongezellig is het hier. Ik kon niet meer!

Na een aantal weken rust en goede gesprekken kwamen we tot de overeenkomst ik doe het huis en jij doet de schuur en we gaan eindelijk eens met de woningstichting praatten hoe het allemaal werkt. Binnen no time zaten we bij de stichting voor een informerend gesprek. We maakten kans om deel te nemen. Dat was even slikken voor mij nu werd het echt. Ik besloot door te pakken en de makelaar te bellen die ons huis ook had aangekocht. Als dat balletje maar rolde zagen we het verder wel. Toen het huis eenmaal te koop stond begonnen we ook de grote spullen weg te gooien of door te verkopen.

We hebben het huis inmiddels verkocht. Maar door de verkoop gingen ook een paar grote meubels weg met echt pijn in mijn hart onder andere de enorme kabinet kast en de hoekbank en de enorme eettafel en nog veel meer. Wat er over is gebleven is een strak scandinavisch setje meubels die goed genoeg zijn voor 2 mensen. Alleen staan ze beetje uit proportie in dit enorme huis. Maar een voordeel je kan het wel goed schoonhouden. Inmiddels zijn bijna al onze oude spullen weg en vervangen door meubels waar we allebei blij mee zijn.

Nu ik dit schrijf duurt het nog een kleine 2 weken voordat we naar een tijdelijke woning vertrekken. Onze volledige inboedel staat in 18 dozen en 7 zakken ingepakt en we kunnen niet wachten tot we eindelijk weg mogen.

Het is Roy dus gelukt mij van een maximalist te veranderen in een beginnend minimalist het heeft even geduurd en het is niet zonder slag of stoot gegaan maar ons Tiny avontuur gaat nu echt beginnen.