En toen was er zo maar een jaar voorbij… #5

En toen kwam Corona…

Ook nu blijkt ‘het verre noorden’ ook een veilige thuishaven te zijn; als stad ontspringen we de dans niet, maar wat betreft Corona blijft het betrekkelijk rustig. Het is opmerkelijk hoe iedereen zich aan de regels probeert te houden. 5 mei, dodenherdenking, zal ik niet licht vergeten. De vlag in de tuin halfstok, de sonos installatie in de vensterbank en onze buren allemaal in en rond onze achtertuin om de minuut stilte samen te beleven. 

We sluiten met elkaar af met een kop koffie in een plastic bekertje. 

We werken in deze maanden samen veel thuis; ieder aan een kant van de tuintafel die nog steeds dienst doet als eettafel in de huiskamer. 

Op deze manier een aantal weken lang, 7 dagen per week en 24 uur per dag op elkaars lip is een mooie test voor de toekomst waar we ‘maar’ 48m2 tot onze beschikking zullen hebben. Het is in deze tijdelijke woning niet heel veel meer, trouwens. Met de slaap- en huiskamer op elkaar aangesloten zonder een deur. We leren hier met elkaar rekening houden als het gaat om ‘zachtjes’ doen en een beetje tegelijkertijd naar bed. Wat dat betreft gaan we er in het nieuwe huis zelfs op vooruit: daar zijn de slaap- en leefruimte weer van elkaar gescheiden! 

Corona heeft niet alleen invloed op de manier waarop we werken. Ook op onze financiën en de gesprekken met de banken die na de lockdown toch nét iets anders van toon zijn als voor die tijd. Onze financiën zijn ook anders dan voor de lockdown. Het zelfstandig ondernemerschap vraagt haar tol. We teren in en we kunnen het er lang of kort over hebben. Laat ik het kort houden: het is niet leuk, het heeft invloed op ons toekomstperspectief en er zijn ergere dingen. 

Natuurlijk heb ik met angst en beven het stilvallen van de lezingen en theatershows geïncasseerd. Alle ervaring met het ontwikkelen van online cursussen is me in deze periode te hulp gekomen: binnen een paar weken heb ik een aantal klanten waar ik die kennis en ervaring in kan gaan zetten. En het is leuk! 

In deze barre maanden krijgen we van de woningstichting een spontaan cadeautje: grote, diepe kuilen op ons kavel! Een kuil voor ons helofytenfilter, een kuil voor ons huis en een kuil voor ons logeerhuisje. 

Dit zijn van die momenten dat ik er weer zin in krijg en hoop dat we binnen niet al te lange tijd echt groen licht hebben.

En dan nog even dit…

Wil je al de komende blogs niet missen? Dan schrijf je je nu meteen in en sturen we iedere week (als er nieuws is) een blog rechtstreeks je mailbox in. Voor jou zit er natuurlijk ook een voordeeltje aan: de uitnodigingen voor bezichtigingen en activiteiten vanuit de Falgatuinen sturen we je ook via deze weg!

#07 Nieuwe onrust hoe dan!?

Alle dozen zijn uitgepakt en alles is ingedeeld en er zijn nog meer spullen in de vuilcontainer beland dan verwacht. Wennen aan een nieuw leven in een flat is ook niet echt makkelijk blijkt wel voor iemand die altijd vrijstaand heeft gewoond. En om het nog even af te toppen knaagt er iets achter in mijn hoofd, een onrust waar ik mijn vinger nog niet op kan leggen.

Leeg en ongezellig is de flat niet te noemen. De flat is van origine bedoeld voor geriatrische of hulpbehoevende mensen, dat kan je goed terug zien aan de deuren en de ontbrekende drempels. Alleen kan er hier en daar wel een likje verf tegen de muur of deurstijl, maar dat gaan wij niet doen dat is zonde van het geld. Om toch lekker te kunnen slapen hebben we wel nieuwe gordijnen gekocht voor de slaapkamer, maar daar houden we het bij. Nu alles zo staat bevalt het me erg goed wat ik zie en ben ik blij met alle keuzes die we hebben gemaakt.

Maar na een paar weken wennen begint de rust te komen en begint er in mijn hoofd wat te rommelen. Ik ben een persoon die graag bezig is in de tuin of in het huis gewoon lekker bezig zijn. Dat kan ik nu niet ik zit in een doos met een buurman aan de ene kant die een vreselijke rap muziek smaak heeft en een buurvrouw aan de andere kant die een moderne koekoek klok heeft. Kortom genoeg geluiden om mij heen, alleen kan ik er ook door de huidige omstandigheden niet van weg lopen, dat is soms benauwend. Ik kan ook niet een verfkwast ter hand nemen en me eens flink uitleven op die door een kat gemolesteerde muur. Kortom ik zit een beetje in een #Blijfthuisdip

Om mezelf toch naast het werken thuis een beetje te vermaken ben ik mezelf gaan verdiepen in een plasticvrije badkamer. Want ik ben er toch achter gekomen als je je afval niet meer hoeft te scheiden je een mega berg plastic produceert. Dat gaan we anders doen! (hoop ik)

Volgende keer, uit die corona dip komen en mezelf inhouden de hele flat niet te verbouwen.

En toen was er zo maar een jaar voorbij… #4

Ons leven in Den Helder is met het overlijden van boxer Momo verdrietig gestart. Het jaar 2020 beloofd een gelukkig jaar te worden met de komst van boxer Oele. Op 30 januari is het zover: een pup halen. We merken dat we al heel lang geen pup in huis hebben gehad en bereiden ons op het ergste voor… 

Dat voorbereiden begint met hekwerk.

Er wordt extra hekwerk in de tuin aangebracht en wel zo dat het later op de Leijloop weer te gebruiken is. Ook in huis beschermen we wat ons dierbaar is met hekjes. En dan is het vooral zelfbescherming voor een ondernemende pup, zoals stoeltjes waar ze af kan vallen en planten waar ze ziek van kan worden. Kortom: we zijn Oele-proof!

Later blijkt dat Oele eigenlijk een heel lief en gevoeglijk hondje is: één keer een duidelijk ‘nee’ is (bijna altijd) genoeg om haar van planten en stoelen te houden. Behalve van het bed. Dat is tot op de dag van vandaag dé plek om lekker rustig en uitgestrekt te slapen. Dat hebben we vooral aan onszelf te danken, beseffen we. Want ja: ze heeft de eerste dagen (lees: weken) knus naast ons in bed geslapen.

Dat Oele slim is hebben we ook gemerkt: na een ‘opvoedpoging’ wat betreft het slapen (en spelen) op bed kom ik haar op een gegeven moment druk in de weer tegen met… ons dekbed! Ze moet hebben bedacht dat het liggen op ons dekbed wél zou moeten mogen als alles in haar mand ligt…

We kunnen niet klagen over doorwaakte nachten met een luid gillende pup, poep komt al snel keurig in de tuin terecht en de fout gedropte plasjes zijn ook te overzien. 

We beseffen ons dat we een gouden pup in huis hebben. Behalve als ze voor de honderdste keer in onze armen of tenen bijt. Want dat is wel een dingetje; het gelukskoordje om mijn pols blijkt het állerleukste speeltje ter wereld te zijn. Helaas zit die zelfde pols nog wel eens in de weg als er vrolijk naar het bandje gehapt wordt… au!

We vonden het wel toepasselijk om ze met elkaar te laten kennismaken in onze ‘nieuwe tuin’. We weten dat Canny een ‘eerlijke’ hond is, ook met pups. En toch he… toch vinden we (lees: Marina vooral 😉 ) het eng.

De kennismaking met Canny is nog wel een dingetje. Haar hele leven is zij eigenlijk ‘de pup in huis geweest’ en we hebben gemerkt hoe ze genoot van het leven als ‘hond alleen’. Ze vindt de nieuwe indringster niet echt een gouden greep. Ze gromt en grauwt bij iedere toenadering. Maar, als het er op aankomt: kom niet aan die rot pup want het is nog altijd háár rotpup!

En voor we het weten slapen ze met elkaar in de mand. Wie kan Oele nu niet weerstaan?

We komen te wonen aan de Leijloop

Je zou het bijna vergeten, maar onze straat mag dan wel in ons hoofd bestaan, ‘in het echt’ is het niet meer dan een schelpenpaadje. De straatnaam en de postcode moeten nog worden vastgesteld. In de hele buurt hebben de straten een naam van een Noord Brabantse rivier of iets anders waterigs. In de wandelgangen horen we namen vallen als Almpad, Runpad, Achterpad en Leijloop. Ik ben zo blij als we horen dat we aan de Leijloop komen te wonen! En de postcode is helemaal leuk: GideonMarina. De Leijloop is een heel klein kreekje in Noord Brabant. We hebben nog steeds het plan om er ergens in de buurt een weekendje onze tent op te slaan. 

Maar we wonen er nog niet, en langzaam maar zeker beginnen we ons te realiseren dat het proces veel langer duurt dan iedereen graag wil. We zijn, als het gaat om klein wonen en weinig bezit, echt het wiel aan het uitvinden. Soms word ik er moedeloos van en bedenk me dat we ook nu prachtig wonen. Niet op de plek waar we het allerliefste willen wonen, maar… het is eigenlijk prima.  

Met uitzicht op het natuurgebied Mariëndal genieten wij (en de honden) iedere dag van de natuur dichtbij. Het gelach van de mensen die vanuit de Helderse Vallei met kano’s proberen om een rondje door het prachtige natuurgebied en de stad te peddelen, de lichtroute met prachtige lichtkunst en de 3D streetart in het centrum. 

Den Helder saai? hahahahahhaa! 

In het volgende blog:

Ook nu blijkt ‘het verre noorden’ ook een veilige thuishaven te zijn; als stad ontspringen we de dans niet, maar wat betreft Corona blijft het betrekkelijk rustig. Het is opmerkelijk hoe iedereen zich aan de regels probeert te houden. 5 mei, dodenherdenking, zal ik niet licht vergeten. De vlag in de tuin halfstok, de sonos installatie in de vensterbank en onze buren allemaal in en rond onze achtertuin om de minuut stilte samen te beleven. 

Wil je dit blog (en al de komende blogs) niet missen? Dan schrijf je je nu meteen in en sturen we iedere week (als er nieuws is) een blog rechtstreeks je mailbox in. Voor jou zit er natuurlijk ook een voordeeltje aan: de uitnodigingen voor bezichtigingen en activiteiten vanuit de Falgatuinen sturen we je ook via deze weg!

En dan nog even dit…

Langskomen tijdens de bouw of als ons huis klaar is? Je kunt je inschrijven voor de blogs; dan sturen we je ieder nieuw blog automatisch toe! Als we gesetteld zijn komt de uitnodiging om te kijken óók via die weg. Een extra reden om je gegevens achter te laten! Inschrijven doe je op de website, onderaan het blog… 😉

Meteen regelen? Dat kan ook: https://emm86806.activehosted.com/f/236

#06 Dozen enorme stapels dozen..

Daar zitten we dan volledig verhuisd naar Den Helder. We hebben onze spullen overgebracht op een van de tot dan toe heetste dagen van 2020 en ik maak voor het eerst in mijn leven mee hoe het is om in een flat te wonen. Er zijn nog een paar dozen in een hoek van de kamer blijven staan die met tegenzin moeten worden aangepakt.

Een mentale oppepper heb ik echt wel nodig want dit zijn dozen die zeer zorgvuldig met bubbel plastic en vloeipapier zijn ingepakt en beschreven zijn met grote letters BREEKBAAR. Wat zit daar daar dan in hoor ik je denken. Het zijn mijn persoonlijke schatten verzameld over de jaren. Herinneringen aan mensen die niet meer onder ons zijn, souvenirs van verre reizen en een van mijn dierbare en mijn grootste persoonlijke schat de verpakkingen van mijn Louis Vuitton collectie.

Als ik een item uit de dozen pak stel ik mezelf een paar vragen, past het qua looks in het nieuwe huis? Is de emotionele waarde groot genoeg om te houden? en als laatste wordt ik er blij van? Lekker MarieKondo-achtig ik weet het maar sommige spullen heb ik al meer dan 15 jaar en dat is niet zonder reden. Toch blijkt dat meer dan de helft van de spullen weg mogen van mezelf. Om er niet te lang bij stil te staan wordt alles direct naar de container gebracht zodat ik me niet kan bedenken.

De spullen die blijven zijn mijn absolute oogappels, de kerstman van mijn overleden oma en de vaas van mijn gelukkig nog levende oma kunnen en mogen niet weg. De LV verpakkingen blijven gewoon punt uit daar is geen twijfel over mogelijk. De deurklink in de vorm van de hand van Boeddha mag ook blijven deze krijgt een mooie plek in het nieuwe huis om zo ons geluk met andere te delen.

Dat was het de dozen zijn leeg de kamers zijn ingericht en de opslag gevuld. Daar zit ik dan samen met Roy op de bank met de vraag wat is de volgende stap?

Volgende keer, wat is eigenlijk de volgende stap? en hoe krijg ik de nieuwe onrust in mijn hoofd weg.

En toen was er zo maar een jaar voorbij… #3

Klein wonen, lage kosten, weinig of geen bezit, tijd en ruimte voor dat wat we in de laatste jaren van ons werkzame leven willen doen: zorg verlenen op een persoonlijke en betrokken manier. In deze tijd hebben we de banken als enorm coöperatief ervaren bij het zoeken naar mogelijkheden bij zo’n nieuw woonconcept.

Maar, als we nu, een jaar later terugkijken, kunnen we ook niet anders zeggen dat we in dit proces ook stap voor stap verder komen te staan van het oorspronkelijke idee; geen of weinig hypotheek. Het idee over klein wonen staat nog steeds fier overeind, de financiën worden wel anders. 

Dat is geen klacht trouwens. Samen met de gemeente en de woningstichting ontdekken we gaandeweg dat we met elkaar in een project zijn gestapt waar je regelmatig ‘de bakens moet verzetten’. Dat geldt niet alleen voor ons maar voor alle ‘FalgaBuren’ die met ons in dit project gestapt zijn. Alle buren ervaren – ieder op een eigen manier – dat het niet altijd gaat zoals je gedacht of gepland had. Omdat wet- en regelgeving je ideeën doorkruist, omdat je een ander beeld had bij het ‘Tiny Leven’ of omdat bijvoorbeeld je vergunning niet zomaar afgegeven wordt of zelfs teruggetrokken tijdens de bouw. 

Wat ons betreft zijn het eigenlijk alleen de financiën die het extra spannend maken. Onze omgevingsvergunning lag ruim binnen 6 weken op de digitale deurmat. Dit tot onze grote verbazing trouwens; in ons achterhoofd hadden we rekening gehouden met veel mailverkeer heen en weer en misschien zelfs aangepaste tekeningen die ingediend zouden moeten worden. Niets van dat alles: onze architect Vincent van Leent en de constructeur Co van den Brink hebben samen geweldig werk geleverd. 

Het offertetraject is nu nog in volle gang, dat krijg je als een vergunning zo snel gegeven wordt: de tijd die je denkt te hebben om rustig te gaan rekenen wordt op een prettige manier doorkruist. 

Wat betreft die offertes zijn we blij met alle meedenkende mensen; Vincent, onze architect die over onze schouder meekijkt maar ook de aannemers die we benaderd hebben. Al heel snel komen we met elkaar tot de conclusie dat een Tiny House bouwen op veel fronten niet heel erg onder doet voor de bouw van een ‘gewoon’ huis. Als je niet uitkijkt zeker wat betreft de kosten. 

Gelukkig hoort ‘zelf aan de slag gaan’ ook bij het concept Tiny House. Al moeten veel toeleveranciers daar nog aan wennen; inmiddels zijn we wel gewend geraakt aan het ontvangen van een offerte waar ook de zaken die we zelf gaan doen nog vrolijk vermeld staan als onderdeel van de uit te voeren werkzaamheden…

En over ‘zelf aan de slag gaan’ gesproken… 

In samenspraak met de beste bibliotheek ter wereld, want die hébben ‘we’ in Den Helder gewoon, geef ik een inkijkje over onze weg van de eerste overwegingen om in een Tiny House te gaan wonen tot aan de verhuizing naar Den Helder. Dit klinkt heel kort: huis verkopen, spullen pakken en op een andere plek weer uitpakken. Onze volgers weten inmiddels dat er tussen ‘huisverkopen’ en ‘spullen pakken’ fiks is ‘ontspuld’; ruim 80% van onze huisraad is niet meegaan met de verhuisauto. 

Gelukkig maar… want tijdens de verhuizing… ging de verhuiswagen kapot!

In het volgende blog:

Ons leven in Den Helder is met het overlijden van boxer Momo verdrietig gestart. Het jaar 2020 beloofd een gelukkig jaar te worden met de komst van boxer Oele. Op 30 januari is het zover: een pup halen. We merken dat we al heel lang geen pup in huis hebben gehad en bereiden ons op het ergste voor…