Ik lees het terwijl ik aan een tafeltje zit dat door het kleine formaat de huiskamer nóg groter doet lijken. Het huis klinkt hol maar we hebben, omdat er haast geen meubels meer in staan, wel alle ruimte om rondjes te lopen. Leuk voor een paar weken maar niet voor altijd.
Eenvoud, waar deze dag van in het teken staat, gaat natuurlijk niet om weinig, kaal, hol en ongezellig. Het gaat om keuzes maken, gebaseerd op de ene keuze: niet meer alles. Niet meer én dit én dat maar óf dit, óf dat. En dan niet vanuit verlies denken. Oók dat nog
Jaren heb ik met jaloezie gekeken naar mensen die deze levensstijl hebben. Vanuit een diep verlangen omdat het vooral de rust die ze van binnenuit uitstraalden me zo ontzettend aansprak. Tijdens onze reis naar Santiago heb ik voor mezelf besloten om dit verlangen ook echt te gaan volgen. En wat deed ik? Ik kócht kippen! Nóg meer zorg en spullen er bij
Oh, en ik heb echt keurig ieder seizoen mijn kledingkast opgeruimd; alle stapeltjes weer keurig opvouwen en shirtjes bij de shirtjes en truien bij de truien gelegd. Een seizoen geen kleding kopen: check! Twéé seizoenen geen kleding kopen: check check.
Het leverde me allemaal niet op naar wat ik zocht: eenvoud. Minimalisme mag je het ook noemen. Leven vanuit het principe dat je genoeg hebt, genoeg krijgt én goed genoeg bent. Dat is voor iedereen natuurlijk anders; voor de een is dat een boekenkastloze kamer (geen kans op bij mij ), voor de ander is dat niet meer dan vijf shirts, twee broeken en zeven onderbroeken hebben. Voor mij is het onder andere in een Tiny House gaan wonen.
Leven vanuit ‘genoeg’; we zijn er aan begonnen, ik ervaar het als confronterend: zoveel spullen geven mij het gevoel dat ik goed genoeg ben terwijl ik ze eigenlijk helemaal niet nodig heb. Noch om te gebruiken noch voor dat goede gevoel… En terwijl ik soms een beetje misselijk ben omdat de keuzes die we maken ook best spannend zijn, breekt de zon dag na dag, week na week meer door.
Eenvoud. Er wordt gezegd dat het een kunst is.
Wat betekent ‘genoeg’ voor jou ?
Een huis is zo veel meer dan een stapel stenen.
‘Natuurlijk!’, denk ik, als ik dat lees of hoor.
Deze weken erváár ik het ook, meer dan ik dat ooit heb ervaren in de afgelopen 15 jaar dat we hier gewoond hebben. We hebben altijd geprobeerd om gastvrij te zijn; vrienden, kennissen, minder bekenden…
We hebben ze allemaal aan onze eettafel ontvangen, gesproken, er koffie mee gedronken of met elkaar gegeten.
En als het niet prive was, dan was het wel in de praktijk waar we zoveel mensen hebben mogen ontvangen. Ieder met zijn en haar eigen verhaal, eigen vragen, eigen verdriet, teleurstellingen én overwinningen. We hebben mooie gesprekken gehad, indrukwekkende ontmoetingen. Ik wéét het.
Maar het feit dat er nu mensen langskomen om ook afscheid te nemen van een plek waar ze zich veilig en gehoord hebben gevoeld, dat raakt me. Dat er vrienden zijn die zeggen ‘blij te zijn dat ze nog even langs kunnen komen om hier te zijn’, het geeft me een oneindige dankbaarheid.
Wij gaan er vanuit dat ons Helders avontuur ons geen andere mensen maakt: de gastvrijheid blijft. Aan onze keukentafel én in de praktijk. Met de trein maar 7 haltes verder. Met de auto een rit met geweldige vergezichten door het Noord Hollands kust landschap. Vanuit het Oosten en Noorden van het land is het zelfs dichterbij of maakt de reistijd vaak niets uit.
We zijn gestart met het leegruimen van de vliering. Sinds we daar bijna 10 vuilniszakken met oud papier gevonden hebben die we daar ‘even hadden gestald om later op te ruimen’, zie ik er niet meer zo tegenop. De kans is groot dat we heel veel spullen zullen vinden waarvan we zeggen ‘waarom hebben we dat zo lang bewaard???’
Ik zit op de rand van mijn bed en heb de eerste doos van de vliering naast me neer gezet om uit te zoeken. Liefdesbriefjes van zijn eerste vriendinnetje, met een glimlach leg ik de enveloppen op de stapel ‘bewaren’ voor de kinderen. De portemonnee met de dino, een eerste (en laatste) brilletje, tekeningen, lesboekjes van de basisschool…
Het gaat vandaag allemaal door mijn handen: de gereedschapskist-voor-kleine-jongetjes, meccano, lego, playmobile… Ik zie de vierjarige weer uitzinnig van blijdschap springen als hij ontdekt dat Sinterklaas écht die rots van Playmobile voor hem uit Spanje mee heeft genomen. Weemoedig denk ik terug aan zijn opmerking indertijd: ‘het was natuurlijk niet Sinterklaas, he mam. Het was van P. Want die snapt dat ik dat leuk vindt…’ Met verbazing zie ik hoe ze door de jaren heen hun lego Bionicals met zorg hebben opgeruimd. Het is nog steeds compleet. Waar is ooit die omslag geweest; van pietluttige speelgoed fanaat naar ongeïnteresseerde puber? En wat betekent dat dan voor een kind; doen alsof het je allemaal niet meer interesseert maar je speelgoed wél netjes opbergen omdat je een stoere kamer wilt hebben waar een beeldscherm het centrale middelpunt moet zijn?
Van boven klinkt de roep ‘wanneer ik de volgende doos kom aanpakken’. Die vliering… we hebben ook hier een complete ‘Memory Lane’ aangelegd.
De volgende doos herbergt mijn eigen speelgoed van nóg langer geleden. Voorzichtig pak ik Bella, mijn eerste pop, uit de doos. Inmiddels liggen haar armen los, het jurkje is vlekkerig en heur haren zijn een soort van klitterig hoopje plastic geworden. Bella… Zoals Dennis Storm in zijn boek ‘Weg ermee’ (aanrader!) zegt: ‘Een jas vindt het niet zonde als je hem wegdoet en een knuffelbeer, hoe lief hij ook mag kijken, heeft geen gevoel.’ Van Bella neem ik dus afscheid. Toch blijft het gruwelijke gezicht van deze pop in een vuilniszak me de hele dag bij; echt blij word ik er niet van, zeg maar.
Mijn zusje reageert op de foto: ‘Bella… die heb ik altijd al eng gevonden’. En opeens moet ik lachen. Ja! Dat kan ik me nog goed herinneren. Deze pop werkte uitstekend als buffer bovenaan de zoldertrap bij haar zusterlijke strooptochten door mijn kledingkast.
Ter plekke besluit ik om me daar de komende weken helemaal in te werpen: alle herinneringen die boven komen één voor één de ruimte te geven en er enorm van te genieten.
En soms pink ik even een traantje weg.
Van alles wat minder, dat is het uitgangspunt van ons ‘Tiny leven’. Minder spullen, minder kosten, minder verspilling, minder ecologische voetstappen. En ook minder belasting van het milieu met mijn schoonmaakmiddelen fetish. Is er een nieuw merk in de handel? Ga er vanuit dat ik één van de eerste ben die het gaat proberen! Ik ben er gek op, op al die middeltjes met hun eigen geurtjes en kleurtjes.
Inmiddels is mijn aandacht verlegd, in het schoonmaakmiddelen-pad in de supermarkt. En als we het dan toch over ‘minder’ hebben: commercieel is de aandacht voor de verschillende flesjes en potjes ook beduidend minder: er staan niet zo heel veel merken in de doorsnee supermarkt als het gaat om ecologische schoonmaakmiddelen. Waarschijnlijk is dat ook één van de redenen waarom zoveel Tiny-bewoners zelf hun schoonmaakmiddelen bij elkaar fabrieken. Dat was wat ik leerde van een oproep op facebook. Ik ben dat dus niet van plan.
Wat zeg ik nou? Niet van plan?
Dat is buiten mijn schoonmaak-guru Jacqueline gedacht. Want ja, als er één persoon op deze aarde is die invloed heeft op mijn schoonmaakmiddelen tick dan is zij dat toch. Inmiddels al zo’n vier jaar behoren we tot de ‘vaste gasten’ op La Jonquille. Een geweldige camping (te koop trouwens!) waar we helemaal tot rust komen. Brood dat aan de tent wordt bezorgd en een toiletgebouw dat vreselijk lekker ruikt. De kampeerders onder ons weten dat dit ook wel heel anders kan zijn, dus mijn aandacht was bij ons eerste bezoek al gewekt: hoe doe je dat nou, toiletten en douches zó schoon en fris houden zodat het voor iedereen een feestje is om er je broek te laten zakken om je dan nét op tijd te beseffen dat het op een openbare wc niet aardig is als je er op je dooie akkertje een boek gaat zitten lezen…
Nou ja, zo kwam het dus dat ik samen met Jacqueline, van camping La Jonquille, een ochtendje op schoonmaakmiddelen-tocht ben geweest in La Douce France. Had ik die naam al genoemd? La Jonquille? En dat deze camping écht te koop is? En dat ze op Zoover met een 9,8 al drie jaar op de eerste plaats staan?
Samen op zoek naar ‘Savon Noir’, schoonmaakmiddel met de heerlijke geur van lijnolie. Even tussendoor: Jacqueline is dus Nederlandse. Haar naam en rijstijl doen anders vermoeden. Compleet geïntegreerd daar! Grappig om als voorzichtige toerist mee te tuffen in een auto met frans kenteken.
Het doel van onze strooptocht was een 5 liter jerrycan. Dat we die niet gevonden hebben zal alles te maken hebben met het geweldige effect dat je met deze zeep hebt. Ik heb het moeten doen met een literflesje. Die ik wel als trofee mee naar huis genomen heb.
Thuis… daar moest het dus gaan gebeuren: geen Ajax eucalyptus maar het ecologisch verantwoorde ‘Savon Noir’. Ik zal het kort houden: het effect overtreft mijn verwachtingen. Niet alleen wat betreft het feit dat je sopje een stuk zachter voor je handen is, maar ook over het effect op je tegels: vlekken die ik anders met chloor (ik durf het bijna niet toe te geven) amper weg krijg, verdwijnen nu als sneeuw voor de zon. En die lucht…
Dus, ik ben nu vaste klant van marketonweb.nl, een Belgische markt-familie die de felbegeerde 5 liter jerrycan’s ook in Nederland laat bezorgen voor een Franse prijs. Wil je met succes googlen op ‘Savon Noir’? Dan is het handig om ‘bruine zeep’ in te tikken. Niet voor de hand liggend zo’n kleurwisseling, maar je hebt wel meer succes bij het zoeken.
En nu heb ik het nog niet eens over mijn natuurazijn-eucalyptus allesreiniger gehad.
Zelf gefabriekt ala Jacq. Dat komt een volgende keer…
Schrijven over het opruimen en wegdoen van spullen gaat vast geen drieluik worden…
En dan komt de dag waar ik al weken tegenop zie; het moment dat ik afscheid ga nemen van een stoel!‘
Het is je eigen keus, doe niet zo moeilijk’, ik zeg het zeker drie keer per dag tegen mezelf als ik naar ‘Dé Stoel’ kijk. De stoel waar ik zelf de fles nog in heb gekregen (en dat is héél erg lang geleden ), de stoel waar ik mijn vader zo voor de geest kan halen, terwijl hij de krant leest. De stoel waarin ik mijn eigen kinderen hun flesjes heb gegeven, de stoel waar ik me in heb verscholen tijdens de grote stormen in mijn leven.
‘Hij gaat al 30 jaar met me mee, bij iedere verhuizing. Ik moet ‘m nodig laten opknappen’. Dat heb ik mezelf die afgelopen 30 jaar ook al heel vaak horen zeggen. Maar dat opknappen… het is er nooit van gekomen. Een teken aan de wand: andere zaken blijken dan toch belangrijker.
En nu is daar dus de dag: het moment waarop ik afscheid ga nemen van deze stoel. Omdat er écht geen plek is in het nieuwe huis. Terwijl ik ‘s ochtends huilend naar de groene vergane glorie kijk, realiseer ik me opeens dat ik helemaal geen afscheid van deze stoel neem. Dit verdriet gaat niet over spullen, het is verdriet om afscheid van herinneringen. Mijn vader, overleden toen ik 24 jaar was, bleef met deze stoel altijd in een hoekje van mijn leven staan. Veiligheid biedend voor de momenten dat ik even als een klein meisje weg wilde kruipen. Dertig jaar na zijn overlijden neem ik weer een beetje afscheid en realiseer ik me dat ik het écht moet doen met de herinneringen.
Terwijl Gideon de stoel over de rand van de grofvuil-bak duwt hoor ik mezelf mompelen ‘dag stoel, bedankt voor de veiligheid, ik doe het vanaf nu zelf’. Ik had me nooit bedacht dat ik mezelf dit nog eens zou horen zeggen tegen iets als een stoel. Met dank aan Marie Kondo. En wat ik niet verwachtte gebeurt: het afscheid van de stoel geeft naast weemoed ook opluchting.
Vier uur later loop ik de winkel van Coos de Wit in Alkmaar uit met onder mijn arm de Stelton thermoskan die al zo’n 20 jaar hoog op mijn verlanglijstje staat. Eén ding er uit, dan mag er (dit keer) ook één ding in: goede momenten moet je immers levend houden…
Schrijven over het opruimen en wegdoen van spullen gaat vast geen drieluik worden…
Boeken…
Ik leef met de luxe dat ik met regelmaat de meest mooie boeken op mijn deurmat vindt. Met allemaal ben ik blij; om weg te geven omdat het nét niet over mijn thema’s gaat of om te recenseren en een plekje te krijgen in de toch al overvolle boekenkasten. Om op een later moment als achtergrondinformatie te dienen voor cursussen, lezingen en trainingen.Afgelopen december hebben we zelfs nog nieuwe boekenplanken op mijn werkkamer opgehangen…
Veel van mijn vakliteratuur blijft in ons TinyHouse; omdat ik het nodig heb; omdat het mij, naast achtergrondinfo, ook veiligheid biedt bij vragen van ouders, redacteuren en andere opdrachtgevers. En ook omdat ik gewoon van boeken hou. Een huis zonder boeken kan ik me gewoon niet voorstellen. En dat is best een handicap: met bijna ieder boek in m’n handen komt bij mij de inmiddels wereldberoemde ‘sparkling’ van Marie Kondo om de hoek kijken. En toch moeten er honderden boeken, voornamelijk fictie, weg…
Ik heb, om een beetje te wennen aan het afscheid van al die papieren herinneringen de kaasschaafmethode bedacht: iedere dag dat Gideon met de trein reist neem hij twee boeken mee om achter te laten. Mét een briefje waarin we uitleggen waarom de gelukkige reiziger dit boek in de trein vindt. En ja; daar vermelden we voor de zekerheid ook maar meteen een bankrekeningnummer bij; mocht de vinder blij zijn met het gevonden boek en er een euro voor over hebben…
), de stoel waar ik mijn vader zo voor de geest kan halen, terwijl hij de krant leest. De stoel waarin ik mijn eigen kinderen hun flesjes heb gegeven, de stoel waar ik me in heb verscholen tijdens de grote stormen in mijn leven. 
